Στο καφέ απέναντι ...

Πρόσωπα αγχωμένα, ψάχνουν κάτι ασαφές μέσα σε μια γουλιά καφέ και σε μια ρουφηξιά απ' το τσιγάρο τους. Το καλαμάκι ανακατεύει νευρικά, το βλέμμα αιχμηρό, δεν επιτίθεται, μα ζητάει το λόγο ...

Γιατί ?
Γιατί, εγώ εδώ ?
Αυτοί γύρω που μιλάνε δυνατά είναι επειδή δεν είναι στη θέση μου ή επειδή δεν καταλαβαίνουν ?

Μόνος, μοναχικός, νοιώθοντας ξεχωριστός όχι με την επηρμένη έννοια, αλλά με την ουλή που φέρουν οι άτυχοι.


Άντε γαμηθείτε ρε μουνιά που θα μου μιλάτε κιόλας.