shock ...

Feb the 4th, 1996 ...

Μικρός και άγριος τότε ... Και εκείνο το κρύο βράδυ Πέμπτης, τον γνώρισα ...

Κι από τότε όλα σταθμίστηκαν λίγο διαφορετικά.

Ευλογία να μπορείς να γυρίζεις πίσω στην ηλικία σου, όχι μόνο αναπολώντας αλλά και ξαναζώντας.

περασμένο φθινοπωρινό τρέκλισμα

Μπακούρι. Βγαίνεις, ξενυχτάς, πίνεις, παραδομένος στα πάθη σου και το γουστάρεις. Δίπλα σου, φίλοι σου. Κάποιοι σταθεροί, κάποιοι ευκαιριακοί, κάποιοι από συμφέρον, άλλοι επειδή έτυχε σήμερα, αυτή τη βραδιά, να βρίσκονται στα ίδια μονοπάτια.

Με γκόμενα. Τη γουστάρεις, μπορεί να την αγαπάς κιόλας, ίσως να της το χεις πει. Μπορεί και να μη τη γουστάρεις όμως, αλλά είσαι εκεί, φυλακισμένος από την πίεση της ή καβλωμένος από το κορμί της. Οι προηγούμενοι, δε γίνεται να είναι φίλοι σου. Οι τωρινοί, είναι μάλλον πιο ήσυχοι ή κρυφοπουτανιάρηδες, τουλάχιστον. Δεν καίνε τις κλανιές τους και γελάνε, συχνάζουν σε πιο glamorous μπάρες και δεν τρώτε σουβλάκι απ’ όλα στο όρθιο με το τζατζίκι να σου τρέχει στο μπουφάν (cult στιγμή).

Παντρεμένος. Είτε φρέσκος, είτε κάποια χρόνια. Πιο ώριμος (?), πιο χορτάτος, πιο υποχθόνιος. Και φοβισμένος. Ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη ομάδα είναι φίλοι σου. Μαζεύεστε για μπάλα, ενώ στον δίπλα καναπέ οι γυναίκες διαβάζουν Votre Beaute (ή Burda, οι πιο νοικοκυρές). Δε μιλάτε όμως πολύ δυνατά, καμιά χριστοπαναγία μόνο σε άδικο πεναλτυ πέφτει, ακολουθούμενη λίγες στιγμές μετά από τα αποδοκιμαστικά βλέμματα της γυναικοπαρέας. Μα τι βρούτος, θεε μου. Διακοπές όλοι μαζί και κουβέντες για δουλειές, επενδύσεις και στόχους.

Με παιδί. Πατέρας. Είτε φρέσκος, είτε κάποια χρόνια. Δε θες τίποτα άλλο πέρα από το να είσαι εκεί για ό,τι χρειαστεί. Δε γίνεται να μην είσαι εκεί για ό,τι χρειαστεί. Αυτό που χρειάζεται όμως, καλύτερα το γνωρίζει η σύζυγος, γιατί εσύ,είσαι και λίγο παπάρας εδώ που τα λέμε. Κανείς από τις τρεις προηγούμενες ομάδες δεν είναι φίλος σου. Τι κοινό έχεις εσύ με αυτούς ? Αυτοί, δεν καταλαβαίνουν. Οι καινούριοι (πολύ αξιόλογοι φίλοι σου), είναι οι απέναντι γείτονες που έχουν κι αυτοί παιδάκια και ξέρουν. Κάποιοι ξεχασμένοι ξάδερφοι, που τι μαλάκας που ήσουν κι ήταν παιδιά-διαμάντια και τους είχες υποτιμήσει. Το pass είναι να έχεις πάει ληξιαρχείο, όχι μόνο για γάμο. Μπορεί να ξαναγίνουν φίλοι σου, όσοι παντρεμένοι γεννήσουν.

Χωρισμένος από γάμο. Θες και μπορείς να κάνεις παρέα με τύπους κι από τις τέσσερις ομάδες. Το πόσοι σε γουστάρουν είναι άλλο ζήτημα (και δικό τους ζήτημα, αποκλειστικά).

Μπορείς να μεταβείς από τη μια ομάδα στην άλλη. Αν πας προς τα πίσω, που συνήθως έτσι γίνεται, είσαι στο ίδιο έργο θεατής. Ίσως να μη θυμάσαι το έργο, ίσως να μην κατάλαβες όταν το δες, όμως εισιτήριο έχεις πληρώσει. Και θα πληρώνεις. Μήπως όμως στο έργο είσαι ο πρωταγωνιστής και δεν μπορείς να δεις τον εαυτό σου ? Γιατί έτσι είναι, γιατί μετά από λίγο άγεσαι και φέρεσαι από αυτήν που έχεις δίπλα σου. Θα ορίζονται οι συναναστροφές σου από αυτήν. Στιγμές δόξας και ανδρισμού όταν έχεις ξεκαθαρίσει ότι θα πας μπουζούκια με τους φίλους σου. Το ‘χεις. Είχες ξαναπάει και πέρσι. Δεν είναι ότι δεν μπορείς, είναι ότι δε θες ρε παιδί μου, μια χαρά περνάς.

Οι στιγμές αυτοκριτικής σε βρίσκουν όταν είσαι μπακούρι (και διαρκούν πολύ) ή όταν αλλάζεις ομάδα (διαρκούν λίγο, δεν προλαβαίνεις να τα ζυγίσεις). Θα είσαι πάντα σε ένα σημείο του γαμημένου αυτού κύκλου. Πολλές φορές νοιώθεις σίγουρος ότι είναι η τελευταία φορά που τον διαγράφεις. Ή ότι εφαπτομενικά έχεις φύγει και είσαι εντελώς εκτός του. Θεός.

Αφιερωμένο, σε όλους όσους έχουν νοιώσει Θεοί.