Νιοβη

Με είδα να πέφτω, με έβλεπα να πέφτω κι ο αέρας παγωμένος με χτυπούσε, περνώντας μέσα μου, ανακατεύοντας το μυαλό μου.
Κρύωσα, φοβήθηκα, ένοιωσα οργισμένος. Λίγο μετά, πανικόβλητος. Δεν κοιμόμουν, δεν ήμουν ξύπνιος. Ήμουν μόνος … ?

Ίσως πέρασες και με χάιδεψες, ίσως να ‘ταν χάδι, αυτό που ένοιωσα.
Με άλλο χρώμα.
Στον κόσμο μου χθες, σε έλεγαν Νιόβη.